Recensie iOPages (juli/augustus 2008)

 


W2WARTHOG
Ain't Right!
(WARTHOG PRODUCTIONS WP015)

Bij het vervaardigen van Ain't Right! gingen Hans (bas, etc.) en Pim Thiemens (gitaar, zang, etc.) hetzelfde te werk als bij voorganger What's Left? (zie iO 65).
Wederom werd een selectie gemaakt uit stukken geschreven in de periode 1983-1993 (toen ze als Phylice Ghetta opereerden) en recent gecomponeerd materiaal, die vervolgens tussen 2003 en 2007 werden opgenomen. Belangrijke verschilpunten zijn de aanschaf van een nog betere drum / bascomputer en de door Tony Levin bekend geworden NS upright contrabas.
Het noemen van Levin is een goede reminder voor de stijl van deze band, zo ook de liner notes bij About To Fall: "Onmiskenbare Crimson-invloed blijft ook in recent werk aanwezig".
Toch grijpt men de muzikale vocabulaire van Fripp en co. vooral aan om een eigen sound te creŰren. Die sound wordt gekenmerkt door een complex breiwerk van gitaarmotieven, waarin grimmige ritme- en gierende sologitaren uit de Red- en Discipline-periode en tegendraadse Television-patronen verwerkt zijn. Tevens zoekt men het in de subtiele jazzrocksectoren, getuige het licht Steely Dan-achtige titelnummer en het naar Camel's Rajaz neigende, deels folky Freestyle.
Onmisbare elementen van het groepsgeluid zijn verder de prominent gemixte Chapman Stick, contrabas en elektrische bas en de geavanceerde drumprogrammering, terwijl keyboardsounds de diverse stemmingen treffend kleuren. Dat laatste wordt ook bewerkstelligd door de onderkoelde dan wel wanhopige zang.
In het vervreemdende Masterpies wordt die sterk vervormd, waardoor een soort vertraagde Indiscipline in Tuxedomoon-stijl ontstaat.
Meer gevoelig klinkt het in het door Traffic en Steve Winwood be´nvloede Lapsang Souchong en Woman, terwijl Welmoed Homan in Jafta met haar deels gesproken voordracht Annette Peacock in herinnering brengt en Franšoise Vaal in de cover Lover Man aantoont dat een moderne jazzsong niet altijd richting Norah Jones hoeft te gaan.
Tenslotte vallen de geraffineerde percussiegeluiden op, alsmede de melodieuze saxpartijen van Henk Spies, zoals in het op een ambient Mick Karn ge´nspireerde Saffron.
De musici hebben er flink aan gesleuteld, wat uiteindelijk een uitdagende en onderhoudende CD heeft opgeleverd.
Info: www.warthogproductions.nl

RenÚ Yedema



<< terug